مادر، اي لطيف ترين گل بوستان هستي،

 اي باغبان هستي من، گاهِ روييدنم باران مهرباني

  بودي که به آرامي سيرابم کند.

 گاهِ پروريدنم آغوشي گرم که بالنده ام سازد.

 گاهِ بيماري ام، طبيبي بودي که دردم را مي شناسد و درمانم مي کند.

 گاهِ اندرزم، حکيمي آگاه که به نرمي زنهارم دهد.

 گاهِ تعليمم، معلمي خستگي ناپذير و سخت کوش که حرف به

 حرف دانايي را در گوشم زمزمه مي کند.

 گاهِ ترديدم، رهنمايي راه آشنا که راه از بيراهه نشانم دهد.

 مادر تو شگفتي خلقتي، تو لبريز از عظمتي؛

 تو را سپاس مي گويم و مي ستايمت.

 مهرباني و لطافت مادر را بارها ياد کرده ايم و ستوده ايم،

 ولي من، لحظه هاي ناب خشم و قهر او را نيز مي ستايم؛

 لحظاتي که پايم در راه مي لغزيد و سوي بيراهه مي رفتم؛

 لحظاتي که دست به خطا مي بردم و از سر جهل راه عصيان پيش مي گرفتم.

 نه به کلام او دل مي سپردم و نه به نگاه زنهار زده اش وقعي مي نهادم.

 سر در جيب جهالت فرو کرده، راه خود مي رفتم و او چون کوهي سترگ،

 راه بر من مي بست. چون رودي خروشان مي خروشيد،

 آن گونه که خود را خردتر از آن مي ديدم که نافرماني کنم و

 چه زود پرده جهالتم دريده مي شد و چشم دلم گشوده،

 و مي ديدم که با آن خشم لبريزاز مهرباني اش،

 چگونه راه مرا بر پرتگاه خطا بسته است و آن گاه،

 فروتنانه به سپاسش مي نشستم.